Strona główna arrow ARCHIWUM arrow PORTRET ŚW. OJCA PIO
Image
Strona główna
-------------
Historia parafii
Adres parafii
Kancelaria parafialna
Wspólnoty parafialne
-------------
Porządek Mszy św.
Ogłoszenia parafialne
Intencje mszalne
Napisz do nas
--------------------------
CHRZEST
MAŁŻEŃSTWO
POGRZEB
-------------
Czytelnia
-------------
-------------
Rada Duszpasterska
ARCHIWUM
DLA NARZECZONAYCH - 2017


 


CZYTAJ BIBLIĘ
 
WIRTUALNY SPACER



WIRTUALNY SPACER
 
PORTRET ŚW. OJCA PIO Utwórz PDF Drukuj Poleć znajomemu
PORTRET ŚWIĘTEGO OJCA PIO.    

 
    Każdego roku, 23. września obchodzimy wspomnienie św. Ojca Pio. W naszej parafii już od paru lat modli się i spotyka Grupa Przyjaciół św. Ojca Pio. Zechciejmy przez kolejne miesiące zapoznawać się z osobą tego Świętego i przyjrzeć się dokładnie Postaciom, które mu się objawiały, aby pogłębić naszą duchową więź ze Stygmatykiem.    
Święci, błogosławieni i słudzy Boży zostawiają po sobie liczne dzienniki, luźne zapiski, treści kazań, dzieła teologiczne i listy. Czytając je, można poznać ich duchowość, sposób życia, doświadczenia.
    Św. Ojciec Pio, kapucyn  z Zakonu Braci Mniejszych zostawił listy, które pisał do swoich kierowników duchowych i osób, które powierzały się jego kierownictwu. Korespondencja z kierownikami duchowymi została zebrana w zbiór  Epistolario I i przetłumaczona   w całości na język polski. Wszystkie listy zostały zebrane i zgromadzone w archiwum ojców kapucynów w San Giovanni Rotondo, w klasztorze,                     w którym posługiwał.
    Św. Ojciec Pio – Francesco Forgione, urodził się 25.maja 1887r. w Pietralcinie na południu Włoch. W wieku 16 lat wstąpił do Zakonu Kapucynów w Morcone, Benevento, gdzie otrzymał habit nowicjacki i imię brat Pio. Ukoń-czył wymagane studia i został wyświęcony na kapłana w 1910r. Pan Bóg już niedługo po jego nowicjacie zaczął obdarzać go niebiańskimi wizjami.  Sześć lat później wyjechał do San Giovanni Rotondo, gdzie z wyjątkiem krótkich okresów, pozostał do końca życia. Ojciec Pio prowadził korespondencję listową ze swoimi kierownikami duchowymi – ojcem Benedetto i ojcem Agostino.

Ojciec Benedetto pochodził  z San Marco In Lamis. Był człowiekiem  o błyskotliwej inteligencji i widocznych talentach kierowniczych. W swej pracy kierowniczej był wymagający, nieco autorytatywny, czasami może mało ekspansywny i jakby odosobniony. Był przełożonym prowincji zakonnej w Foggi. Ojca Pio poznał w kwietniu 1903 roku w Morcone. Od tego spotkania stosunki pomiędzy obydwoma zakonnikami zacieśniały się,  a bardzo bliskie stały się w czasie, gdy ojciec Benedykt został przełożonym Stygmatyka.  „Jako (…)  świadek mistycznych darów Ojca Pio, ojciec Benedetto za-chował je w tajemnicy tak długo, jak to było możliwe i nie był wca-le łatwowierny w ich akceptowaniu”.  Ojciec Agostino pochodził    z tego samego miasta, co ojciec Benedykt. Był on jego współpracownikiem w odnowie kapucyńskiej prowincji i w kierownictwie duchowym Ojca Pio, którego poznał w 1907 roku jako kleryka – brata. Ojciec Agostino był świadkiem wielu ekstaz Ojca Pio oraz udręk, jakie cierpiał za sprawą szatana.  Jako kierownik duchowy Stygmatyka był człowiekiem, który traktował go  z miłością i zdecydowaniem. „Ojciec Agostino kochał Ojca Pio, który równie , a może jeszcze bardziej kochał swojego mistrza, ojca duchownego i spowiednika. Z biegiem lat tworzyło się między nimi coraz lepsze zrozumienie, oparte na miłości, wzajemnym szacunku i poważaniu”.
W listach Ojciec Pio „nie kierował się w ujawnianiu na piśmie swego wewnętrznego życia i swoich relacji z Panem Bogiem ani kaprysem, ani próżną satysfakcją, ani jakimkolwiek innym motywem ludzkim. Zdawał sobie dobrze sprawę z trudności, jakie jego problemy sprawiały kierownikom duchowym, ale nie mógł nie uciekać się do nich, aby właściwie rozwiązać bardzo skomplikowane sprawy”.  Listy są napisane łatwym i prostym stylem, który czasem jest surowy i nie pozbawiony gramatycznych błędów. Ojciec Pio zmagał się z oporną materią języka, przez którą nie zawsze przychodziło mu łatwo i jasno wyrażać na piśmie swoje myśli i najwyższe duchowe przeżycia. 
    Celem listów było przekazywanie dokładnego sprawozdania o aktualnym stanie  duszy, odkrycie przed kierownikami duchowymi tajemnic ducha, aby mieć pewność drogi, aby otrzymać wskazówki w wątpliwościach i być podtrzymywanym na duchu w trudnych chwilach. Tematyka listów jest zróżnicowana, ponieważ Ojciec Pio przeżywał różne stany ducha, różne aspiracje  i potrzeby. Miał także różne mi-styczne wizje, które znaczyły jego duszy drogę ku Bogu. 
Wizje zaczęły pojawiać się u Ojca Pio po nowicjacie. Podczas nich  ukazywali mu się Jezus, Maryja i Anioł stróż.  Trwały one pól godziny, a niekiedy dłużej. Pierwsze objawienie prywatne miało miejsce w 1911 roku. Jego świadkami byli ojciec Agostino  i zakonnicy klasztoru w Venafro .  Od tego czasu prywatne objawienia były tak częste, że Ojciec Pio uważał je za zupełnie naturalne. Jego relacja do Jezusa, Maryi i Anioła stróża zaczęła stawać się coraz bardziej zażyła do tego stopnia, że rozmawiał z Nimi o wszystkich swoich sprawach, wiedział co myślą o jego problemach, czuł ich ciągłą obecność.
Bardzo często w listach do  kierowników duchowych pisał o swoich doświadczeniach duchowych, rozmowach z Jezu-sem, Maryją i Aniołem stróżem. Dawał świadectwo o postrzeganiu tych niebiańskich postaci, pisząc o nich nadawał tytuły, które były jego wyznaniem wiary i wyrazem nadziei i miłości jaką do nich żywił.
Przez wizje, których doświadczał, jego więź z Jezusem, Maryją i Aniołem stróżem była coraz silniejsza. Czuł ich obecność podczas wszystkich wydarzeń swojego życia.  W liście do ojca Agostino napisał: „Pan Jezus, Jego kochana Matka, Aniołek dodają mi odwagi i nie prze-stają mi powtarzać, że żertwa ofiarna, aby nią być, wymaga utraty wszystkiej swej krwi.”  Nie-raz także, podczas życzeń składanych któremuś z ojców duchownych, pisał o Jezusie, Maryi i Aniele stróżu, polecając go tych trzem niezawodnym postaciom.
Św. Ojciec Pio czcił Jezusa i Je-go Matkę, Maryję. jego miłość do Maryi nie stanowił tylko jednego z aspektów jego duchowości. Ma-ryja z Jezusem byli dla niego duszą, esencją jego duchowości i świętości. U Świętego widać jasno typowe cechy duszy prze-mienionej i upodobanej do Maryi i do Chrystusa.  Maryję najczęściej postrzegał i opisywał jako pośredniczkę. Matkę godną miłości i Bolesną Dziewicę, współcierpiącą z Synem.
    "Jezus i Maryja prowadzili go do ukochania coraz większego cierpienia,  w kierunku coraz bardziej wspaniałomyślnej ofiary z siebie."
    Kolejną postacią, o której często pisał w listach i o której dawał świadectwo ciągłej obecności jest jego Anioł stróż. Przede wszystkim był on dla niego przyjacielem i pośrednikiem. Spełniał także zadania względem Ojca Pio jako towarzysz, wojownik i przewodnik. jego relacja  z Aniołem stróżem była bardzo naturalna, oparta na przyjaźni, zaufaniu i miłości. Wraz ze swoim Aniołem przeżywał każdy dzień.          
c.d.n Ha.


 
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »
© 2017 swpawel.rudasl.wiara.pl :: Joomla! i J!+AL jest Wolnym Oprogramowaniem wydanym na licencji GNU/GPL.